Strumienie i strumyki

„Perlista, zimna wodo w strumieniu, rzuć na mnie urok piękniejszy, niż widziałem. Twój hałas czyni mnie głuchym, echa rodzą się w moim sercu.” Attilio Bertolucci

Jedna z naszych ulubionych opowieści wody to szum potoku. Rodzą się one w wysoko położonych źródłach. Woda płynie w dół rzeką po lądzie, docierając do morza.

Strumienie to małe cieki, płynące przez teren nizinny. W przeciwieństwie do rzek mogą pozostać suche w okresie letnim, kiedy temperatura wzrasta. Wokół nich powstaje szczególny i wyjątkowy ekosystem, charakteryzujący się wzrostem typowej roślinności i zamieszkany przez konkretną faunę, ale rzeczą, która zawsze nas fascynowała, jest przepływająca woda.
Niezliczone strony zapisano prozą i poezją, chwaląc dobroczynne działanie natury na ludzki umysł. Ekspresyjne krajobrazy potoków i strumieni zawsze były bazą legend i starożytnych mitów, ponieważ zawsze gwarantowały świeże i czyste źródło wody. Dlatego człowiek starał się zrozumieć, podziękować i pochwalić naturę i jej mechanizmy.

Dla starożytnych Greków i Rzymian każdy strumień był związany z najadą, czyli nimfą obdarzoną zdolnościami proroczymi. Przedstawiano je, jako piękne, eteryczne i delikatne kobiety. Do tego stopnia utożsamiano je ze świeżymi i czystymi wodami, że wierzono w ich uzdrawiająca moc, a kąpiel w krystalicznych wodach stanowiła świętokradztwo i obrazę ich czystości. Mogła wywołać gniew najad, w postaci zsyłanych chorób. Według legendy nawet Neron po kąpieli w źródle Marcii został sparaliżowany na kilka dni.

Ludy germańskie wierzyły w Nixa - ducha wód słodkowodnych, który mógł przybierać ludzką postać. Jego imię wywodzi się od krokodyla w starogermańskim lub potwora wodnego i hipopotama w staroangielskim. W mitologii celtyckiej występuje Kelpie, duch o postaci konia, który pasie się w pobliżu strumieni. Ci, którzy pojawią się w pobliżu, są wciągani do wody i topieni. W Niemczech duchy są kobietami, zwanymi Córami Renu.

Po drugiej stronie świata cywilizacje prekolumbijskie czciły boginię strumieni i zbiorników słodkowodnych Chalchiuhtlicue. Na całym świecie szmer płynących strumieni i potoków pobudzał ludzką wyobraźnię i potrzebę kontaktu z naturą. Z jednej strony przerażający i tajemniczy (jak się wydawało człowiekowi przez wiele stuleci), jednocześnie uspokajający i życzliwy strumień wody, płynący wzdłuż trawiastych brzegów lasu.